Weblog over Spinoza, Spinozisme en Spinozana

De naturâ Rationis est res sub quâdam æternitatis specie percipere
Het is de rede eigen om het eeuwige der dingen te zien.                                 Spinoza, Ethica II, 44 c2

Spinoza’s meest
waarschijnlijke
beeltenis
 

 

Spinoza-beelden 

Spinoza’s zegel met 'caute'

Spinoza merchandising

      Iconographia Spinozana

               1632   -   1677 

Spinoza-schilderijen, etsen, gravures & illustraties 

Spinoza-cartoons, comics & illustraties

Corpus Poeticum Spinozanum

Johannes Colerus, Korte, dog waaragtige levens-beschryving van Benedictus de Spinoza [PDF]
                           Blogger en curator: Stan Verdult

Opvallend: Eric Schliesser redigeerde een boek over de geschiedenis van sympathie

Van de zomer gaat verschijnen zo zag ik zojuist:

Eric Schliesser (Ed.), Sympathy. A History. Oxford University Press, August 2015 (estimated)

“Inspired by the influence of Spinoza, sympathy plays a central role in the great moral psychologies of, say, Anne Conway, Leibniz, Hume, Adam Smith, and Sophie De Grouchy during the eighteenth century.” Het zal de volgende hoofdstukken hebben:

4. Seventeenth-Century Universal Sympathy: Stoicism, Platonism, Leibniz, and Conway - Christia Mercer 

5. Spinoza's Parallelism Doctrine and Metaphysical Sympathy -  Karolina Hübner

6. The Eighteenth-Century Context of Sympathy  from Spinoza to Kant -  Ryan Hanley

Nu ook een Frans boek over Kant & Spinoza

Uit het boek van Henri Krop, Spinoza. Een paradoxale icoon van Nederland, weten we dat er in Nederland een periode is geweest - de “zilveren tijd van het Spinozisme” - waarin geleerden trachtten Spinoza en Kant met elkaar te verzoenen – de ene vanuit de ander te lezen. Leo Polak was zo iemand, maar er waren er meer.

De Angelsaksische geleerdenwereld bracht diverse vergelijkende studies voort: ik verwijs naar oudere werken van Zammito en Beiser en recenter van Beth Lord, Kant and Spinozism: Transcendental Idealism and Immanence from Jacobi to Deleuze [Palgrave Macmillan, 2010, cf. blog]; Eckart Förster, Die 25 jahre der Philosophie: Eine systematische Rekonstruktion [Vittorio Klosterman, Frankfurt am Main, 2011] werd in het Engels vertaald als The Twenty-Five Years of Philosophy: A Systematic Reconstruction [Harvard University Press, 2012] er verscheen ook een reactieboek op; en het meest recente van Omri Boehm, Kant's Critique of Spinoza [Oxford University Press, 2014 [cf. blog en blog].
Nu is er dan sinds kort een Frans boek:

Carl R. Bolduc, Kant et Spinoza. Rencontre paradoxale. Éditions Du Félin, date de parution le 24 Avril 2015 - Table des matières [PDF] - Lire le premier Chapitre [PDF]

Opmerkelijk dat de uitgever over het boek begint met: “Il est rare de voir accolé le nom de Spinoza à celui de Kant.” Dat geldt dan misschien voor Frankrijk?  Wel aardig vind ik te lezen dat de auteur heeft ontdekt en zal laten zien dat « la Critique de la raison pure apportait de l’eau au moulin du spinozisme » [dat de Kritik der reinen Vernunft  water naar de molen van Spinoza droeg]. 

 

Inutilis scientia Spinozana [105] Spaanse Etica covers

Al eerder had ik een blog met recente opvallende covers van de verzamelde werken van Spinoza van de Spaanse uitgever Alianza Editorial. Hier enige wat oudere covers, waaronder ook wel opvallende.

 Hier ligt de Ordine Geometrico demonstrata er wel erg dik op... 

Lees verder...

Filosofie uit waanzin: de openbaring van een waanzinnige profeet [2]

In het vorige blog waarin ik begon over Wouter Kusters’ Filosofie van de waanzin [Lemniscaat, 2014], noemde ik het een fascinerend, waanzinnig, onmogelijk en gevaarlijk boek. Dat zijn veel oordelen achtereen. Ik zal ze  proberen duidelijk te maken.

Het fascinerende

De reden waarom ik het boek, dat ik eerder al in de boekhandel had ingekeken en teruggezet, nu toch aanschafte en ging lezen, had alles te maken met Kusters’ bijna gelijkstelling van waanzin en mystiek. Ik was bezig met een serie blogs over de vraag of Spinoza mysticus was. Dit hele boek door gaat Kusters ervan uit dat er grote overeenstemming is tussen waanzin en mystiek en op de meeste plaatsen vereenzelvigt hij ze. Hij schreef dit boek mede vanuit zijn eigen ondervonden waanzin, die hij ziet als een mystieke ervaring. Het is ook een van de uitgangspunten voor zijn klacht dat hij ten onrechte in een isoleercel van een psychiatrische instelling belandde. Met dit boek verzet hij zich tegen de hele reguliere psychiatrie die ernstige psychische aandoeningen te lijf gaat met vooral antipsychotica. Kusters noemt ze in zijn boek systematisch antimystica. Want daarmee vermijdt de psychiatrie om mystieke waanzinnige ervaringen serieus te nemen en te begeleiden – om die door te maken op een manier waarop zinnige nieuwe dingen over bestaan en wereld geleerd kunnen worden. Al eerder had hij boeken geschreven n.a.v. en over zijn twee perioden van mystieke waanzin. Maar met dit boek wilde hij vanuit zijn eigen ervaringen én vanuit beschreven ervaringen van andere waanzinnigen en uit de mystieke literatuur (Cusa, Eckhart), uit de meer fenomenologisch georiënteerde literatuur (o.a. Merleau-ponty) en filosofische literatuur (de Eleaten, Plato, Plotinus, Heidegger, Sartre) een filosofie van de waanzin zien op te bouwen.

Lees verder...

Gianfranco Pavone, Le lacrime di Spinoza

Even melden: er is sinds kort weer een nieuwe Spinoza-roman, een Italiaanse:

Gianfranco Pavone, Le lacrime di Spinoza [Spinoza’s tranen]. Di Nicolò Edizioni 2015, pagine 162 [cf. Gianfranco Pavone en cf.]

Het boek stelt het voor te zijn ontstaan vanuit de toevallige ontdekking van een Latijnse vertaling van een verloren gegaan Nederlands origineel. Het verhaal is van Johannes Casearius, een leerling van Baruch Spinoza, die het voorrecht had tussen 1662 en 1663 in het huis van de filosoof in Rijnsburg te verblijven. Centraal staan de jonge tweelingen Daniel en Dirk, die door hun moeder in de steek werden gelaten, en nu clandestien wonen op de zolder van het huis van een kunsthandelaar, in afwachting van de terugkeer van hun vader, die ze nooit gekend hebben. Het wordt via allerlei ontmoetingen en bijeenkomsten een geschiedenis over de filosofie van Spinoza. Op een gegeven moment valt de tweeling een genadeloos lot ten deel en zullen de personages te maken krijgen met de betekenis van de dood en de menselijke behoefte aan gerechtigheid en troost: wat is de betekenis van de menselijke passies? Van haat, woede, verwondering, hoop? Spinoza’s tranen brengt op basis van observaties van de eenvoudige bakker Josef leerstellige uitwerkingen van de filosoof. Het hele verhaal wordt gefilterd door zijn discipel Johannes, die na verloop van tijd een andere locatie van onderzoek zal vinden dan de menselijke geest van de meester.

Inutilis scientia Spinozana [104] Hora est

Van een deelnemer aan de Spinoza Kring Limburg die onlangs aanwezig was bij een promotie, ontving ik daarvan het volgende verslagje, alsmede een scan van de omslag van het verdedigde proefschrift. Ik geef dit hier graag door.

Afgelopen vrijdag 24 april 2015 promoveerde aan de Open Universiteit Howard Spoelstra op het proefschrift "Collaborations in open learning Environments: team formation for project-based learning". Een los vel in zijn proefschrift bevatte de stellingen die de promovendus wilde verdedigen. Doorgaans houdt een aantal stellingen geen verband met het proefschrift en dat gold ook voor stelling 7 die over Spinoza's TTP ging. Deze stelling 7 luidde: "Als we Latente Semantische Analyse als methode voor de analyse van de betekenis van teksten vergelijken met de door Benedictus de Spinoza al in 1670 voorgestelde methode, dan valt op dat Spinoza’s methode een bredere kijk op betekenis voorstaat."

Met deze stelling over Spinoza's methode verwees de promovendus naar een citaat waar een van zijn hoofdstukken uit zijn proefschrift mee begon: "The meaning of that which by its nature is understandable, as has been demonstrated repetitiously, can only be grasped form the context of the uttering (Beneditus De Spinoza, Tractatus theologico-politicus, 1670)".  

Lees verder...

Filosofie uit waanzin: de openbaring van een waanzinnige profeet [1]

Dit blog gaat over een boek dat ergens boven de aarde en onder de hemel blijft zweven, zo typeert de auteur zelf, Wouter Kusters, op blz. 661 zijn magnum opus: Filosofie van de waanzin [Lemniscaat, 2014], waarvoor hem in de Nacht van de Filosofie de Socratesbeker werd toegekend.

In het blog van 15 april 2015 waarin ik trachtte conclusies te trekken na mijn zoektocht over de vraag of Spinoza mysticus was, schreef ik: “Juist mede vanwege deze zoektocht naar begrijpen van Spinoza op dit punt, ben ik onlangs ook begonnen aan het boek van Wouter Kusters, Filosofie van de waanzin (2014) – ik ben toe aan het 4e en laatste deel en voorspel dat het in de Nacht van de Filosofie overmorgen de Socratesbeker toegekend zal krijgen (als een auteur die 2x kan krijgen, maar indien niet dan had de jury hem niet op de shortlist moeten zetten). In dat boek werkt hij breed de vergelijking uit tussen waanzin en mystiek én wil hij laten zien dat waanzin niet alleen als iets negatiefs, als doffe ellende en angst, maar ook als creatieve mogelijkheid kan worden ervaren die andere aspecten van het bestaan en van de wereld kan laten zien. Wellicht dat ik binnenkort over dat boek ga bloggen, hoewel het niet over Spinoza gaat.”

Het is een fascinerend, waanzinnig, onmogelijk en gevaarlijk boek. Dat zijn veel oordelen achtereen die ik in deze bespreking die ik over twee blogs verdeel, zal proberen duidelijk te maken.

Lees verder...

Wayne I. Boucher verzorgde een bibliografie en een monumentale anthologie over Spinoza in ’t Engels

Wayne I. Boucher over wie het me niet lukt verder ook maar iets te vinden op internet*, verzorgde eerst

Spinoza in English. A Bibliography from the Seventeenth Century to the Present [Leiden [e.a.]: Brill, 1991. - 226 pp. - (Brill's Studies in Intellectual History; 28), daarna heruitgegeven met een voorwoord van Manfred Walther onder de verkorte titel Spinoza In English. A Bibliography, door Thoemmes Press, Bristol, 1999. - XVIII, 340 pp. – books.google – het geeft 300 titels.

In dat jaar van heruitgave verscheen van hem tevens in zes delen een anthologie – een ruime keuze van 150 historisch en filosofisch belangrijke bijdragen uit de 18e en 19e eeuw, de helft dus van de in de bibliografie vermelde titels:

Wayne Boucher (Ed.), Spinoza: Eighteenth and Nineteenth Century Discussions, 6 vols. Bristol, Thoemmes Press, 1999

v. 1. 1700-1800, v. 2. 1800-1855, v. 3. 1855-1870, v. 4. 1870-1880, v. 5. 1880-1888, v. 6. 1888-1900.

The volumes include works by: biographers - from Colerus, Lucas, and Kortholt to Ramseur, Kroeger and Strauss; encyclopedists - from Bayle, Chambers, and Blunt through all contributors to the "Encyclopedia Britannica" from 1771 to 1900; historians of philosophy - from Tennemann, Enfield, and Henry to Morell, Schwegler, Erdmann, Ueberweg, Paulsen, and Freudenthal; literary and social critics - from Voltaire, Goethe, Hallam, Heine, and Froude to Arnold, Bradlaugh, Renan, and Leslie Stephen; theologians and religious commentators - from Clarke, Colliber, Tournemaine, and Trench, Farrar, Jowett, and Boedder; philosophers - from Leibniz, Malebranche, and Stewart to Schelling, Caird, Boole, Hegel, Dewey, Santayana, Royce, Schopenhauer, and A.E. Taylor; Spinoza's early translators into English - from Maccall and Willis to Smith and White; additionally, many other authors, such as Berkeley, Paine, Coleridge, Huxley, Ingersoll, and Nietzsche, represented in briefer selections. [Uit  stanford.edu] 

Lees verder...

George Santayana (1863 - 1952) "Spinoza filled me with joy and enthusiasm"

In 2009 had ik twee blogs over George Santayana (1863 - 1952) en Spinoza

[1] Locke..."a terrible come down after Spinoza"
[
2] "Spinoza is a great master". Daarbij baseerde ik mij overwegend op de lezing die Timothy L. S. Sprigge op 31 oktober 1992 voor de Ver. Het Spinozahuis had gehouden, getiteld: “Spinoza and Santayana. Religion without the supernatural.”

Een van zijn drie bronnen was Santayana’s "Introduction" voor de Everyman’s Edition of Spinoza’s Ethics and De Intellectus Emendatione, [Series editor: Ernest Rhys. Translated by Andrew Boyle. Introduction by George Santayana. London, J. M. Dent & sons, ltd.; New York, E. P. Dutton & co. [1910]]. Dat werk kreeg meerdere herdrukken.

Nu heeft drie dagen geleden een liefhebber, Albert Blackwell, deze 1910 inleiding van George Santayana naar internet gebracht [cf.]. Ik ben zo vrij die hier – zonder de afbeeldingen die hij er bij plaatste - over te nemen.

Ter inleiding schrijft Blackwell: “Santayana writes that from his student days at Harvard, Spinoza "filled me with joy and enthusiasm." In his eighty-first year he wrote that in some respects Spinoza was "my master and model" who "laid the foundation of my philosophy." Santayana revered Spinoza for "the magnificent example he offers us of philosophic liberty"; for "the courage, firmness, and sincerity with which he reconciled his heart to the truth"; for his "conception of the world which is unrivaled for sublimity."
Hierna die inleiding:

Lees verder...

Three Contemporary Spinozas

Hierbij wijs ik op een uitgebreide recensie van Benjamin Wurghaft in de Los Angeles Review of Books.

Hij bespreekt drie boeken, "Three Contemporary Spinozas"
("in each of them a different Spinozism breathes"):

 Spinoza and the Politics of RenaturalizationHasana Sharp, Spinoza and the Politics of Renaturalization (2011),

Over Sharp is de reviewer het uitgebreidst en positiefst.

 

Knox Peden, Spinoza Contra Phenomenology: French Rationalism from Cavailles to Deleuze (2014)

 

 

Antonio Negri, Spinoza for Our Time: Politics and Postmodernity (2013)

Vooral over Negri is de reviewer behoorlijk kritisch. 

 

Vannacht wordt in New York "Spinoza in Kiev" opgevoerd

Vannacht wordt in New York een Nacht van de Filosofie gehouden. Daarbij zal om 1:00 uur het stuk van Mériam Korichi worden opgevoerd, getiteld: Spinoza in Kiev.

"A melodrama for two actresses with piano improvisations. Kiev 1911. Yakov Bok decides to leave the Shtetl (a small, exclusively Jewish town), to learn more about the world. After he manages to find a real job in Kiev, he is un­justly accused of the ritual murder of a 12 year old boy. When Bok is imprisoned, a book by Spinoza is found in his possession. B. A. Bibikov, the Investigating Magistrate for Cases of Extraordinary Importance, is intrigued by this…" [Cf.]

De informatie wordt er niet bij gegeven, maar ik vermoed dat de meeste bezoekers van dit weblog wel zullen weten door welk boek de schrijfster zich heeft laten inspireren (cf. blog &  blog)

Lees verder...

Philosophical Superheroes? Dan Garber vs Michael Della Rocca

Voorafgaande aan de bokswedstrijd Mayweather vs Pacquiao die op zaterdag 2 mei in Las Vegas zal plaatshebben [de Amerikaan Floyd Mayweather tegen de Filipijn Manny Pacquiao wordt nu al getypeerd als hét gevecht van de 21ste eeuw...]

zal op vrijdag 1 mei aan de Yale University een mogelijk nog groter intellectueel gevecht worden uitgevochten over Philosophical Superheroes? [Cf. Yale Univ - Flyer - Poster]

In een eerste sessie zal eerst Dan Garber (Princeton) het hebben over: Superheroes in the History of Philosophy: Spinoza, Super-Rationalist.
Gevolgd door Michael Della Rocca (Yale): Interpreting Spinoza: The Real is the Rational

In de tweede sessie zal Dan Garber zijn uitdager antwoorden en zal in een discussie worden uitgemaakt wie de wedstrijd won.

De poster gaat op Facebook rond en wordt door de een als “Great poster!” en door een ander als “Indeed, great poster! Spinoza superhero” getypeerd.

 

En de curator van dit blog is weer wel zo goed om dit hier door te geven en voor de geschiedenis van het Spinozisme te bewaren.

Was de naturalist en rationalist Spinoza tegelijk ook een mysticus? [13 - na het slot toch een vervolg]

Na blog 12 [en slot. Een conclusie?] moet ik de reeks toch weer even voortzetten. Zojuist kom ik namelijk Boom's Filosofiebank tegen, waarin Nederlandse vertalingen van filosofieteksten van uitgeverij Boom/SUN online beschikbaar en integraal doorzoekbaar zijn voor studenten en medewerkers van universiteiten die een abonnement hebben op die database (dat zijn tot heden alleen nog de Universiteit van Amsterdam, de Erasmus Universiteit Rotterdam, en de Universiteit van Tilburg).

De door Corinna Vermeulen vertaalde Ethica is daarin ook beschikbaar. Van elke filosoof die in die database voorkomt, is een inleidende pagina gemaakt die wel openbaar toegankelijk is. Zo dus ook:

Spinoza, Baruch De

Het is een goed leesbaar en duidelijk lemma. Maar tamelijk aan het begin al valt mij deze passage op:

“Spinoza verbond een min of meer mystiek godsbegrip met een streng methodisch rationeel denken.”

Lees verder...

Kan Spinoza's Algebraic Calculation of the Rainbow etc. s.v.p. uit de handel genomen worden?

Wie gaat uitgeverij Springer Netherlands een keer overtuigend vertellen dat ze deze uitgave toch echt beter uit de handel kunnen nemen? Want dat die toeschrijving aan Spinoza helemaal nergens op slaat?

Dat de Amsterdamse boekhandelaar Frederik Muller (1817-1881) dit werkje, dat door de Haagse stadsdrukker Levyn van Dyck († 1695) in 1687 was gedrukt, in 1860 "identificeerde" als van de hand van Spinoza, was volkomen uit de lucht gegrepen. Vervolgens werd het ten onrechte en te gemakkelijk door Johannes van Vloten “geautoriseerd” en in zijn Spinoza-editie opgenomen. 

Maar ondanks dat door J.J.V.M. de Vet in 1983 voldoende de ongeloofwaardigheid van die toeschrijving kon worden aangetoond en hij in Salomon Dierquens een geloofwaardiger auteur kon aanwijzen [cf. blog], wordt deze Engelse uitgave nog altijd in de handel gehouden en bij Springer nog steeds aangeboden voor maar liefst  € 159,95:

Spinoza's Algebraic Calculation of the Rainbow & Calculation of Chances: Edited and Translated with an Introduction, Explanatory Notes and an Appendix by Michael J. Petry. Series: Archives internationales d'histoire des idées,Vol. 108) Martinus Nijhoff Publishers [Springer Netherlands], 1985 | ISBN: 9401087539 | 155 Pages [Cf. PDF]

       

Ook een uitgever moet een keer een vergissing toegeven en de uitgave terugnemen.  

Eric Schliesser wordt hoogleraar Politieke Theorie aan de Universiteit van Amsterdam

Het was me al eens ter ore gekomen, maar ik wilde het pas in een blog melden, als ik ergens op internet er een bevestiging van zag. En die kwam ik zojuist op het spoor (er weer eens naar zoekend op Google/nieuws): onder een opiniestuk van hem in NRC van 13 april 2015 ("Net een loterij, die overheidsfinanciering van wetenschappelijke onderzoek") staat bij zijn naam:

Prof. dr. Eric Schliesser is onderzoekshoogleraar Filosofie & Moraalwetenschappen aan de Universiteit Gent. Vanaf 1 september is hij hoogleraar Politieke Theorie aan de Universiteit van Amsterdam.

Ik ben benieuwd hoeveel van Spinoza's politieke theorie hij in zijn onderzoek en onderwijs zal inbrengen. 

Deze foto maakte ik zaterdag 27 juni 2009 van hem. Hij sprak toen op de jaarvergadering van de Vereniging Het Spinozahuis in het voormalige gemeentehuis van Rijnsburg over 'Spinoza's kritiek op de natuurwetenschappen'. Die lezing is jammer genoeg nooit in de Mededelingen van de VHS verschenen [cf. blog].  Zijn pagina bij de Univ. van Gent en op academia.edu

Intussen blijkt er op 9 april 2015 ook een nieuwsmededeling door de UvA te zijn gedaan (komen kennelijk niet door bij Google). Daar heet zijn functie: hoogleraar Politicologie, in het bijzonder Politieke Theorie.

Inutilis scientia Spinozana [103] Spinoza op ex-libris

Iemand, ene , heeft ooit onderstaande ex-libris laten maken. Op Ebay vind je deze omschrijving bij de aanbieding ervan:

"c.66 Ex-libris Exlibris Bookplate A. Misteczki. Baruch Spinoza Philosophy"

A. Misteczki, de ontwerper (over wie ik verder niets kan vinden), heeft zich voor dit ex-libris duidelijk  laten inspireren door deze gravure van Karl Bauer [re., cf. blog]; of zijn opdrachtgever heeft hem dat verzocht. Het ex-libris is dus zeker van na de publicatie van deze gravure in Ernst Altkirch's Spinoza im Porträt [1913].

   

Inutilis scientia Spinozana [102] Spinoza, Teološko politicki traktat & Etika

In 1957 verscheen in Belgrado

Baruh Spinoza, Teološko politicki traktat. Kultura, Beograd, 1957.

uit het Latijn vertaald in het servokroatisch door dr. Branko B. Gavela. Van aantekeningen voorzien door dr. Ante Fiamengo

 [Cf. & Cf.]

Zie het eerdere blog over

Baruh Spinoza, Metafizièke misli. Grafos, Beograd, 1988  

Gegevens aangevuld uit: Jean Préposiet, Bibliographie spinoziste. Presses Univ. Franche-Comté, 1973  

Lees verder...

Inutilis scientia Spinozana [101] Het "Spinoza verhakken tot spinazie"

Het moet er een keer van komen. Waar komt de verbinding van de gezegdes “Ga zo door mijn zoon en gij zult spinazie eten” met “Ga zo voort mijn zoon en gij zult Spinoza heten” vandaan? Wanneer en door wie als eerste, is die connectie aangelegd?

De bekendste verbinding legging is die van Jan Knol met de titel van zijn eerste Spinoza-boekje, dat dit jaar z’n 9e druk gaat beleven: En je zult spinazie eten (2006). Welke uitleg geeft de auteur? Hij schrijft:

“Hoe is deze uitdrukking [die over ‘spinazie eten’ uit de titel] eigenlijk in de wereld gekomen? Spinoza zat in Amsterdam op een Latijnse school waarvan Franciscus van den Enden rector en leraar Latijn was. Een dertienjarige leerling eerde de leraar met een gedicht gericht aan de vader van een achtjarige medeleerling, die het Latijn even goed beheerste als zijn moedertaal:

Vaer voort soo Soontje, leer en weet,
Suygh Geest uit van den Endens ader,
Opdat ons blijcke, dat uw vader
Achil bij Chiron heeft besteet.

Toen later de roem van deze rector door de roem van zijn leerling Spinoza verre overtroffen werd, werd dit gedichtje op de laatstgenoemde toegepast: ‘Ga zo voort mijn zoon (Vaert voort soo Soontje) en ge zult Spinoza heten.’ Nog weer later verandert dit in bovengenoemde spinazieversie waaraan tevens de titel van dit boekje is ontleend.”

Waar hij deze uitleg heeft gevonden vermeldt het boekje niet. Ik neem aan dat hij het zelf heeft verzonnen. En zo komen nieuwe mythes in de wereld.

Lees verder...

Spinozistische antinomie in Ethica 4/72

Aanleiding voor dit blog is Karel D’huyvetters blog vandaag op zijn website Spinoza in Vlaanderen, waarin hij met een vertaling en toelichting komt van de notoir moeilijke stelling 4/72, wel omschreven als de beroemde "apotheose van de vrije mens”.

De titel van zijn blog vat het thema samen in: “Te kwader trouw (E4p72)”

Op dit blog heb ik meermalen aandacht gevraagd voor de moeite die ik heb (en blijf hebben) met deze stelling en bijbehorend scholium.

Cf. de blogs van 18 april 2010, 11 april 2011 en van 1 april 2015. En nu vandaag weer – het is kennelijk een typisch april-onderwerp…

Voor discussie in de secundaire Spinoza-literatuur over 4/72 zie:

Lees verder...

Curley's voltooiïng van zijn vertaling van Spinoza's werken schijnt nu toch in zicht

bookjacketThe Collected Works of Spinoza, Volume II, edited and translated by Edwin M. Curley, waarvan Volume I in 1985 bij Princeton University Press verscheen, en waar door velen lang naar werd uitgekeken, zou (volgens Amazon) gepland staan om uit te komen in december 2015. De uitgever vermeldt alleen nog deel I.

Eerder berichtte ik (cf. blog van mei 2011) dat het volgens een medewerker van de uitgever in het voorjaar van 2012 zou verschijnen, maar later werd dit weer ingetrokken en kon geen datum meer worden genoemd.

Het zou goed zijn als deze vertaling na 30 jaar inderdaad zou worden voltooid.  

Curley zelf schrijft op zijn website (op 'n ongedateerde pagina): "Currently I'm working on the second and final volume of The Collected Works, which I hope to finish soon. (Strangers to my life should be warned that I've often had that hope in the past, and it hasn't happened yet.). [..] Why has the edition taken so long? The main reason – apart from the sheer difficulty of the task –  is that I've permitted myself to do other things along the way. Usually my excuse was that the distracting project was related in some way to Spinoza. Not only would it be interesting in itself, but working on it would give me a better understanding of Spinoza, and make me a better translator of his work. This is the rationale (rationalization?) for my Descartes Against the Skeptics (1978), my edition of Hobbes' Leviathan (1994), my essays on Spinoza's Theological-Political Treatise, and the work I've been doing lately on the rise of religious liberty in the early modern period."