Vinda Karandikar (1918 - 2010) Marathi dichter schreef Spinoza-gedicht

Twee maanden geleden ontdekte ik dat de Marathi dichter Vinda Karandikar, die zondag 14 maart op 91-jarige leeftijd overleed, een gedicht wijdde aan Spinoza - in Marathi, de taal van West en Centraal India en de officiële taal van de deelstaat Maharashtra.

Vinda Karandikar (li) bij de uitreiking van de Jnanpeeth Award in 2003 [foto: Shanker Chakravarty in The Hindu]

 

 

 Vinda Karandikar was de dichtersnaam van Shri Govind Vinayak.

In de meeste doods-berichten werd gememoreerd dat hij met zijn laatste bundel, Ashtadarshane, bestaande uit acht gedichten gewijd aan filosofen, waaronder dus Spinoza, in 2003 de hoogste culturele prijs van India, de Jnanpith Prijs, had gewonnen.

The Hindu schreef op 4 april 2010: “He had intended Virupika (Distortions) to be his last collection. “I believe I have done what little I could in the field of poetry”, he wrote in the preface. His admirers grieved but hailed it as a rare and brave decision for an artist to take. Yet, to their joy (mixed with some dismay), he came right back with Ashtadarshane. He called these eight poems explicating the philosophies of Descartes, Spinoza, Kant, Hegel, Schopenhauer, Nietzsche, Bergson and Charvak, an old man's game. The outcome of the game won him the country's most prestigious award.”  

Twee maanden geleden heb ik via een weblog van een taalgenoot, Aniruddha G. Kulkarni, die al eerder veel aandacht aan Vinda Karandikar had gegeven, gevraagd of er misschien een Engelse vertaling van het Spinoza-gedicht bestond of wellicht kon worden gemaakt. Er zou aandacht aan worden gegeven, maar ik heb vervolgens niets meer vernomen. Toch maak ik, hoe weinig gegevens ik ook heb, nu dit blog. Wie weet kom ik ooit nog eens aan een vertaling van dat Spinozagedicht.

The Hindu had 18 oktober 1998 een special over ouderworden en toen een telefoongesprekje met Karandikar gevoerd en schreef:

“Vinda Karandikar, the Marathi poet who started writing in his thirties. The poems were vigorous in expressing anger and protest, often with Marxist undertones. They clamoured for social justice. His love poems had a sensuous delicacy. Karandikar flew kites with his son. He composed delightfully complicated nursery rhymes for him. He also translated Shakespeare and Aristotle into Marathi, gave poetry readings in packed halls.

Everything ceased one day when the poet announced his retirement. Why? Because he had nothing more to say. Karandikar shuns visitors and public functions. He doesn't give interviews as he explained on the phone. "I can't trust myself to be coherent and consistent." Does he miss writing? "Not at all," he said. "Doctors and teachers retire, why not poets?" Karandikar leads a contented life - reading, playing with the grandchild, attending music concerts when his arthritis permits, and watching the world wag past.”

Hij zou vooral in Marathi hebben gedicht en soms in het Engels. Shwetaganga (1949), Mrudgandha (1954), Dhrupad (1959), Jatak, Vrupika en Ashtadarshane zijn dichtbundels van hem; ook schreef hij kinderpoëzie. En verder schreef hij kritische essays over literatuur en vertaalde hij Aristoteles’ Poetica in het Marathi.

Bronnen

The Hindu 4 april 2010 - Hindu on net

DNA Mumbai, MUMBAI Monday, March 15, 2010: Marathi literature loses its maverick genius [PDF]

Wiki

PROFILE - Vinda, a scholar par excellence, by Harihar Swarup

New Delhi: 7th January 2006: 39th Jnanpith Award to Eminent Marathi Poet Vinda Karandikar

Bovenstaande foto van Vinda Karandikar is genomen door Shanker Chakravarty bij de 39e Jnanpith Award in 2003. Hier een andere foto bij die gelegenheid.

    

Beluister hier het gedicht/lied Kavi van Vinda Karandikar, gezongen door  Anand Modak; Gayak: Ravindra Sathe
Begrafenis van een gelauwerd dichter in India...