Spinoza’s teksten 'walten lassen'

In het verlengde van het vorige blog, “Spinozisme is een soort Talmoedstudie geworden,” kom ik n.a.v. recente heftige discussies op dit blog op de noodzaak te proberen het lezen en interpreteren van Spinoza’s tekst aan te pakken met de hermeneutische regels zoals hij in de TTP formuleerde voor het interpreteren van de Bijbel. Ik noem dat in de kop van dit blog ‘walten lassen'.

‘Walten lassen’ kan betekenen: nicht hindern, nicht stören, den Willen lassen, die Freiheit geben, freies Spiel lassen, etwas geschehen lassen, freien Lauf lassen, gewähren lassen. Maar ook: gebieten, zu bestimmen haben, das Regiment führen, als wirkende Kraft o. Ä. vorhanden sein, herrschen.

Ik kies die termen uiteraard om een excuus te hebben om – bij gebrek aan Spinozistische composities - na lange tijd weer eens een compositie van J.S. Bach dit weblog binnen te halen en wel zijn orgelstuk , BWV 642 en de Cantate BWV 93, beide getiteld: Wer nur den lieben Gott lässt walten.

Op Youtube vind je vele uitvoeringen, ik koos voor deze fraaie interpretatie

Wer nur den lieben Gott lässt walten | Johann Sebastian Bach, BWV 642 | Martien de Vos

 

Johann Sebastian Bach (1685-1750)
Cantata BWV 93: Wer nur den lieben Gott läßt walten (9 July 1724)

1. Wer nur den lieben Gott läßt walten (Chorus)
2. Was helfen uns die schweren Sorgen? (Chorale & Recitative: B)
3. Man halte nur ein wenig stille (Aria: T)
4. Er kennt die rechten Freudesstunden (Aria [Duet]: S, A)
5. Denk nicht in deiner Drangsalhitze (Chorale & Recitative: T)
6. Ich will auf den Herren schaun (Aria: S)
7. Sing, bet und geh auf Gottes Wegen (Chorale)

Soloists:
Soprano - Agnès Mellon
Alto (Countertenor) - Charles Brett
Tenor - Howard Crook
Bass - Peter Kooy

Performed by Phiippe Herreweghe and the Chorus & Orchestra of Collegium Vocale, Ghent (1993).