Gianni Bozzola won met Cherem de Spinoza (2015) compositiewedstrijd Prix Annelie de Man

Blogger en curator van Spinoza.blogse.nl, Stan Verdult, feliciteert de jonge Italiaanse componist Gianni Bozzola met het winnen van de klavecimbel compositiewedstrijd Prix Annelie de Man met zijn Cherem de Spinoza (2015).

In reactie op het blog, waarin ik op die wedstrijd wees, omdat daarbij ook Cherem de Spinoza (2015) van Bozzola meedong, liet de componist weten bij die wedstrijd de eerste prijs gewonnen te hebben.
Het is opmerkelijk dat de organisatie zelf dat nieuws niet bekend maakte. Ik ben meermalen naar hun website, twitter- en facebook-pagina gaan kijken of daarover al iets was bekend gemaakt: never nooit niet. Heel nalatig.

Ook was ik al enige malen op Bozzola’s pagina op Soundcloud gaan kijken of daar de uitvoering van zijn compositie al gepubliceerd stond. Mooi dat hij gisterenavond zelf liet weten dat hij die prijs won en dat hij inmiddels zijn compositie had geüpload.
Fascinerend om te beluisteren. De klarinet zal wel de sjofar, de ramshoorn vertolken, neem ik aan.

First Prize at Prix Annelie de Man 2015.

Goska Isphording (harpsichord), Marieke Franssen (flute), Sophie Schouten (clarinet), Pepe Garcia (percussion), Ere Lievonen (harmonium, celesta), Gregory Charette (conductor).

Live at Orgelpark, Amsterdam, 28th may 2015.

Hereafter the program note of the piece: 


This work was conceived as a picture of harpsichord’s fundamental nature: the pluck. Every detail of this piece is a different way of expanding this aspect. So how can an ensemble sound like an extension of the harpsichord, or how can a flute sound as a transformed twin of a harpsichord?
The pluck, the attack, the articulations, as well as the noise produced while pressing and depressing the keys of the manuals, the different sets of strings and the decay of the sound itself: everything is transfigured into the sound of the ensemble, and the ensemble itself becomes the expansion of the harpsichord, so that every development is the “corollarium” of a gesture produced by the harpsichord.
The homage to Spinoza relies right on the idea of drawing consequences from a single starting point, going forward despite the inevitable limitations. The form of the work itself is “geometrical”, in the sense that a double spiral movement becomes the way to develop through time the decay of the sound (contraction) and the increasing complexity of articulations (expansion). So that while the sound expires by inertia getting shorter, the energy of the material grows in a smaller and smaller space of time.

Gianni Bozzola, may 2015