Inutilis scientia Spinozana [126] Over een "Schitterende recensie"

Stomtoevallig (doordat #Spinoza Now naar mijn boekbespreking uit april 2015 verwees)*  herlas ik zojuist mijn leeservaring met het boek van Wouter Kusters Filosofie van de waanzin [Lemniscaat, 2014]. En wat zie ik tot mijn verrassing wanneer ik aan het eind gekomen ben: dat net eergisteren de auteur zelf, Wouter Kusters, het commentaar ingaf: "Schitterende recensie, of eigenlijk: mooi verslag van een leeservaring, of tekstervaring :-) Ik zou bijna nader reageren, maar wellicht een andere keer.."

Daar "Laatste reacties" op oudere blogs jammer genoeg niet meer worden doorgegeven, doe ik dat bij dezen. Met deze links naar de drie blogs over het boek, zodat u alsnog zelf kunt lezen waar de auteur zo content mee was (ondanks mijn behoorlijk pittige kritiek):

Blog van 26 april: Filosofie uit waanzin: de openbaring van een waanzinnige profeet [1] [met inleidende algemene informatie]

Blog van 27 april 2015: Filosofie uit waanzin: de openbaring van een waanzinnige profeet [2] [de eigenlijke bespreking]

Blog van 28 april 2015: Filosofie uit waanzin: de openbaring van een waanzinnige profeet [3] een slotevaluatie

*) Niets is uiteraard 'stomtoevallig'. Ik zie nu bij nóg eens kijken, dat het bericht op #Spinoza Now terecht was gekomen door deze tweet van Wouter Kusters van 3 juli: ""een fascinerend, waanzinnig, onmogelijk en gevaarlijk boek" - mijn boek dus :-) spinozistisch beschouwd: [volgt link naar het betreffende blog].

 

Reacties

Ik vind recensies goed, wanneer de auteurs zich hebben laten meenemen door mijn boek, zich zowel weten te identificeren met de schrijver als met het beschrevene - of ze zich nou geestverwant noemen of niet. Ik vind recensies schitterend wanneer de recensenten niet enkel de inhoudelijke boodschap hebben begrepen, maar er ook door worden besmet, twijfelen over de grens tussen echt en niet-echt, tussen fictie en werkelijkheid. Magic mission accomplished! Zoals de recensent schrijft: "Maar lukt het ook in het echt? Kunnen we echt, in de realiteit, met zulk filosoferen uit de voeten? " Dat is een vraag, die natuurlijk beantwoord wordt, door het stellen van de vraag zelf. Want er is geen verschil tussen zulk filosoferen en de echte realiteit. Net zoals dat Escher onmogelijke dingen schildert, maar door ze te schilderen wordt er toch iets van het mogelijke van het onmogelijke zichtbaar. Zoook met mystiek in het algemeen: perplexiteit over de paradox van contemplator en contemplatum, of over de merkwaardige oscillaties tussen natura naturans en natura naturata - alle discursieve neutraliseringen en uitleg van dit onderscheid ten spijt.

Deze spinozistische recensie lijkt overigens wat op deze recensie: http://www.debezieling.nl/de-wilde-mystiek-van-de-waanzin/ De "pittige kritiek" wil ik nog wel eens op ingaan. In een wat langer stuk.