Hoe het zit met het dynamische en procesmatige bij Spinoza

Je hebt allerlei hedendaagse filosofische stromingen, die op een eigen manier teruggrijpen op grootheden uit de klassieke en latere filosofie. Zo is er b.v. een tak die zich omschrijft als "object philosophy" en een die zich aanduidt als "new naturalism" (die overigens nogal met de vorige overlapt). En zo is er ook een die "Process approaches to organization studies" nastreeft. Elke stroming vindt bij de grote uitgevers wel onderdak. En zo verscheen recent bij OUP: "The Oxford Handbook of Process Philosophy and Organization Studies".

Deze "Process philosophy"-tak baseert zich op Alfred North Whitehead, Henri Bergson en William James, en wil nog verder teruggrijpend op Heraclitus, vooral nagaan hoe leven zich ontwikkelt. Kortom, het accent ligt op de meer dynamische kant van het bestaan - hoe alles stroomt, zich ontwikkelt, acteert en op elkaar reageert, zich organiseert; ja, op het processuele van alles.

Jenny Helin, Tor Hernes, Daniel Hjorth, Robin Holt (Eds.), The Oxford Handbook of Process Philosophy and Organization Studies. Oxford University Press, 2014 - books.google

Each chapter deals with the work of a specific writer (such as Heraclitus or Hannah Arendt) and addresses their life and work, and how this could potentially be useful for working processually in organization studies. [Cf.] In de inhoudsopgave bij OUP kunt u zien welke filosofen behandeld worden - Spinoza is er een van.

De redacteuren Daniel Hjorth en Robin Holt namen voor het zesde hoofdstuk Baruch Spinoza (1632-1677) voor hun rekening. Dit hoofdstuk is momenteel bij books.google in z'n geheel te lezen, hetgeen uiteindelijk de bedoeling wel niet zal zijn, dus als u er nieuwsgierig naar bent, zou u er het beste op korte termijn even naar kunnen kijken.

De auteurs geven een impressie van Spinoza's filosofie, maar onderbreken hun Spinoza-lijn al snel door over John Donne uit te wijden, uitgebreid op Middlemarch van George Eliot in te gaan (Elliot schrijven zij en verwijzen niet naar de diverse publicaties van Moira Gatens) en als ze ook nog uitgebreid Deleuze en Guatteri in hun beschouwingen betrekken, wordt hun betoog (wat willen ze nu eigenlijk zeggen en wat heeft dat met Spinoza van doen?) er in mijn ogen niet helderder op. Enfin, ik kreeg deze tip van Ferdie Fluitsma, en heb die bij dezen toch graag even doorgegeven.

Maar "Hoe het zit met het dynamische en procesmatige bij Spinoza" is vanuit dit hoofdstuk toch niet zo eenvoudig na te vertellen. Ik ben benieuwd of het u gaat lukken.