[Hersteld] Spinoza's beeld centraal in film 'Geluk is als glas' - 'Fragile Happiness' (2001)

Verdwenen bij Blogse.nl. Nog gevonden bij Google's cachegeheugen.

Spinoza's beeld centraal in film 'Geluk is als glas' - 'Fragile Happiness' (2001)

                      Spinozadenhaag_2 [van hier

Eke laatste zondag van de maand zijn in de Centrale Vestiging van de Openbare Bibliotheek Amsterdam in het Theater van 't woord (7e etage, Oosterdokskade 143, Amsterdam) films uit het archief van IDFA te zien op groot doek. De toegang is gratis.

Op zondag 28 september 2008 wordt om 15:00 uur in de OBA de film 'Geluk is als glas' vertoond van Petra Lataster-Czisch & Peter Lataster [Nederland, 2001, 90 minuten]

De regisseurs zullen bij de vertoning aanwezig zijn.

Omschrijving van de IDFA:
Centraal in deze film staat het beeld van de 17de-eeuwse Nederlandse filosoof Baruch de Spinoza in Den Haag. Spinoza, die enige jaren woonde en werkte in deze stad, wijdde in zijn geschriften veel aandacht aan het wezen van de mens en zijn begeerte. Aan de hand van een aantal van zijn uitspraken wordt nu de vraag gesteld in hoeverre rijkdom een voorwaarde is voor persoonlijk geluk. Verschillende Hagenaren worden gevolgd in hun dagelijks bestaan: een huisvrouw die getrouwd is met een rijke manager, een gehandicapte werkzoekende vrouw, een Somalische vluchteling, een ex-miljonair die nu op straat leeft, een vuilnisman met gokschulden en een danseres. Allemaal vertellen ze hoe belangrijk geld in hun leven is. De mening van velen van hen wordt uitgedrukt in de uitspraak van een gepensioneerde kunsthandelaar, die naar zijn echtgenote knikt en zegt: ‘Mijn enige juweel zit daar’.


Still uit de film [van hier]

De Filmkrant schreef over deze film:

Geluk is als glas van Petra en Peter Lataster is een rijkgeschakeerd portret van een tiental gewone inwoners van Den Haag. Deze Hagenezen, waaronder bijvoorbeeld een straatveger, een vluchteling en een raamexploitant uit de rosse buurt, worden gevolgd bij hun dagelijkse bezigheden. Het gedachtegoed van wijsgeer Baruch Spinoza, die in de zeventiende eeuw in Den Haag woonde, fungeert in de film als rode draad. Spinoza gaf weinig om rijkdom en het echtpaar Lataster vroeg zich af hoe Spinoza's latere stadsgenoten daarover denken. De filmmakers hebben een aantal mensen gevonden die interessant zijn in hun alledaagsheid. Daarbij is de relatie mens-geld natuurlijk een uitstekende manier van karakteriseren, wat een mooi sociaal portret van hedendaags Nederland oplevert. Het is jammer dat sommige geportretteerden minder goed uit de verf komen, maar dat is onvermijdelijk met zoveel personages. Grootste ergernis in de film is echter het gedweep met Spinoza. Als zijn standbeeld in Den Haag voor de zoveelste keer het kader vult en er weer een intelligente spreuk van de man wordt geciteerd, vraag je je af waarom de filmmakers niet wat meer vertrouwen konden hebben in de inhoud van wat de geportretteerden zelf te berde brengen. Alleen dat al maakt Geluk is als glas tot een prachtige film. [van hier]