Fabián Casas - Argentijnse dichter, bekend met Spinoza

Fabián Casas werd in 1965 geboren in Buenos Aires, Argentinië. Hij is dichter, verteller, schrijver, essayist, filosoof en journalist. Hij studeerde filosofie en begon te werken als journalist voor de krant Clarín. Ook werkte hij voor verschillende sportkranten en werd hoofdredacteur van het weekblad Federal. Hij is een van de leidende figuren van de Argentijnse "Generatie van '90”. In het laatste decennium van de 20e eeuw richtte hij met collegadichters het poëzietijdschrift 18 whisky’s op, waarvan maar twee nummers verschenen, maar dat invloed zou hebben gehad.

recente verzamelbundel van Fabián CasasHij publiceerde: Fall, gedichten van ontgiften en verdriet (1985); Tuca (, gedichten, 1990); El Salmon (gedichten, 1996), waarvoor hij de eerste Latijns-Amerikaanse poëzieprijs van het tijdschrift Prometeo ontving; Bueno, eso es todo (gedichten, 2001), Oda (poëzie, 2003); El spleen de Boedo (2004). Ook publiceerde hij proza: Ocio (novelle, 2000), Los Lemmings (de Lemmingen, verhalen, 2005) en Ensayos bonsái (essays, 2007) en het sprookje Rita viaja al cosmos con Mariano (Rita bereist de kosmos met Mariano). Gedichten van hem zijn vertaald in het Engels, Duits, Frans, Armeens, Italiaans en Nederlands. In 2007 ontving hij in Duitsland de Anna Seghers Prijs.

Spinoza 

 

Hij moet iets hebben met Spinoza. Zo begint hij bijvoorbeeld de reeks gedichten El Salmon uit 1996 met de definitie van Wanhoop van Spinoza:

La desesperación es la tristeza que nace de una cosa futura o
pasada con respecto a la cual no ha
y más razón de dudar.
Spinoza, Etica, libro 3, XV, definiciones

Je komt die gedichtenreeks meermalen op internet tegen. [Bijvoorbeeld hier en hier en hier]

In een tekst van hem schrijft hij: “Recordemos una sentencia de Spinoza: Los políticos son seres impotentes que utilizan la tristeza de la gente para gobernar.” [Herinner me een zin van Spinoza: Politici zijn mensen die gebruik maken van machteloos verdriet om de mensen te regeren.] [Hier] En elders mijmert hij over hoe Spinoza zich afvroeg waarom mensen toch voor hun onderdrukking strijden alsof het voor hun vrijheid was. [Hier]

In de bundel Oda uit 2004 komt het volgende gedicht voor, waarin "de steen van Spinoza"

MINERAL WATER

No es la curiosidad metafísica
la que organizó esta excursión
pero igual podemos darnos una vuelta
por la etiqueta de agua mineral.
El bosque es frondoso aunque está domesticado,
cada veinte metros tachos de basura,
quinchos con parrilla y luz artificial, cada diez.
Ráfagas de pavimento suben hacia las colinas
donde los ciervos se pasean indiferentes.

 

Con movimientos de tai chi
una ardilla nos sale al cruce,
otra prefiere aferrarse a la convicción
de que está mimetizada con el árbol.
¿A quién te hace acordar?
Bajo un sol al dente, cerca del río,
las familias preparan sus almuerzos domingueros
según las coordenadas hegelianas...
Cuando se vayan
cuando las puertas del último auto
se cierren de un golpe,
las aves empezarán a graznar
y a acicalarse mutuamente en los árboles.

A más oscuridad más ruido.
Y el parque suena como una casa de video juegos
al aire libre.

Spinoza: "Si una piedra arrojada al aire
tuviera conciencia de sí misma,
seguramente pensaría
que se mueve por su propia voluntad".

Ahí va la piedra de Spinoza.

 

 

Donde cae, los patos corren desesperados.
El nenito rubio se mata de risa,
el nenito negro se prueba su equipo de fútbol americano,
el chico le dice a la chica: "Si no pensás en nada,
si no pensás, vas a oír el lápiz de Salinger
girando en el sacapuntas".

Después de la comida viene el postre,
después del postre la siesta.
Ahora hay música en las radios
y el acontecimiento de las generaciones
pasa con indiferencia sobre nuestros cuerpos.
Con pecheras rojas y naranjas
equipos de remeros surcan el río.
Cantan una canción que habla
sobre la sombra que le imprimimos
a lo que intentamos conocer.

 

MINERAALWATER

Het is niet metafysische nieuwsgierigheid
die deze excursie deed organiseren
maar ook kunnen we denken aan terugkeer
door het label van mineraalwater.
Het bos is weelderig, ook al is het gedomesticeerd,
met om de twintig meter vuilnisbakken,
grill en barbecue plekken met kunstlicht, elk tien.
Uitbarstingen van bestrating tot op
de heuvels
waar de herten onverschillig
rondlopen.  

Met bewegingen van tai chi
komt een eekhoorn oversteken
een ander houdt zich liever vast aan de overtuiging
dat hij één lijkt met de boom.
Met wie ben je het eens?

Onder een zon al dente, vlakbij de rivier, bereiden gezinnen hun zondagse lunch
volgens de hegeliaanse coördinaten...
Bij hun vertrek
wanneer de deuren van de laatste auto
worden gesloten met een klap,
beginnen de vogels te krijsen
en de voedselresten met elkaar de bomen in.  

Hoe groter duisternis des te meer lawaai.
En het park klinkt als een homevideogame
buitenshuis.

Spinoza: "Als een in de lucht
geworpen steen
zich bewust zou zijn van zichzelf,
zou hij zeker denken
te bewegen uit zijn eigen wil."

Er is de steen van Spinoza.

Waar hij valt, rennen de eenden wanhopig.
De kleine blonde baby lacht zich
dood,  
de kleine zwarte baby test het voetbalteam,
de jongen vertelt het meisje: "Als
je niet denkt aan iets,
als je niet denkt, hoort je het
potlood van Salinger
draaien in de puntenslijper."

Na het diner komt het dessert,
na het dessert een dutje.
Nu is er muziek op de radio
en het gebeuren van de generaties  
met onverschilligheid over onze lichamen.
Met rode en oranje vesten
slaan roeiteams hun slagen op de rivier.
Zingen een lied dat gaat
over de schaduw die wij drukken
op wat we proberen te weten.

Van hier. Fabián Casas heeft het niet op zijn website staan.

Het Spaans - om er toch iets van te begrijpen - hulpeloos vertaald met behulp van de Google vertaalmodule en met BabelFish.

Verdere informatie

es.wikipedia

Fabián Casas Cronología

vertaald gedicht Some Time Ago, mét informatie

Nackt im Innenhof. Der argentinische Schriftsteller Fabián Casas schreibt über Led Zeppelin und sein Stadtviertel Boedo in Buenos Aires. Jetzt hat er den Anna-Seghers-Preis bekommen. VON NINA APIN [In Die Tageszeitung 26-11-2007] Daarin: "konzentriert sich auf Fragen: Heidegger, Schopenhauer, Spinoza, die er in einem privaten Philosophiezirkel studiert."