Blij met Het Kristal

 

Gisteren ontving ik tot mijn vreugde mijn exemplaar van Het Kristal. Twaalf sonnetten voor Spinoza van Paul Claes. Het is echt een heel fraai werkje geworden - zowel qua inhoud als qua vorm.

Het is denk ik het enige 'bibliofiele' boekje dat ik bezit: een genummerd exemplaar van een gelimiteerde oplage en met handtekening van de auteur. Ik zal hieronder het colofon geven, waaruit het chique en bijzondere blijkt.

Wat mij betreft had Jozef Moetwillig, de drukker en uitgever, er nog bij mogen vermelden van welk bijzonder perkamentachtig doorzichtig papier het omslag is gemaakt, waarop de titel en naam van de auteur werden gedrukt en allerlei gegevens op de binnenflappen. Heel apart, die mooie vormgeving. Met ook nog, zoals in dat colofon te lezen is, een conté potloodtekening van onze filosoof door Karel Dierickx - én een lijst met de namen van de intekenaren (intekenaars op z'n Vlaams) - de taubula gratulatoria. Wel grappig om te kunnen zien wie dit boekje, samen mét jou, momenteel bezitten, en vooral ook om te kunnen zien welke ongeïnteresseerden (? barbaren?) het allemaal niet aanschaften bij voorintekening.

Maar het mooist is uiteraard de inhoud: de zes gedichten in de originele taal en in de zeer fraaie, poëtische ongekunstelde vertaling door Paul Claes. Alle gedichten, van Sully Prudhomme, Joaquim Maria Machado de Assis, Herman Gorter, en Jorge Luis Borges waren mij bekend; alleen die van Claes zelf niet. Wát een verschil of je de vertaling door een niet-dichter leest of die van deze meester vertaler. Het is werkelijk een genot om rustig deze warme sonnetten tot je te nemen - en nog eens en weer eens... nou ja niet tot in het oneindige uiteraard.

Toen in de prospectus gesproken werd van vijf vertalingen door Paul Claes en een gedicht van hemzelf, vroeg ik mij af hoe men tot twaalf kon komen. Dat werd nu duidelijk: zijn eigen gedicht staat er twee keer in, zowel in het Latijn als in het Nederlands.

Henri Krop vermeldt op blz. 635 van zijn boek over de Spinoza-receptie dat W.G. van der Tak onder de naam Guil. Ger. Ramarius in eigen beheer bij Brill een brochure uitgaf over Spinoza als inwoner van Rijnsburg onder de titel: De Spinoza Rhenoburgi incola. Hij deed dat ten behoeve van bezoekers van het Spinozahuis, weet ik. En dan schrijft Krop: "Dit werkje staat aan het einde van de eerbiedwaardige Nederlandse traditie om over Spinoza in het Latijn te schrijven."

Wel, in België is aan die traditie - als die daar bestond - nog geen einde gekomen. En als die niet bestond is hij nu begonnen, want in dit boekje staat een in het Latijn aan Spinoza gewijd gedicht van Paulus Nicolaus, het Latijnse alias van Paul Claes. Ooit hoop ik dit (en misschien zijn vertalingen) hier in het Corpus Poeticum Spinozanum op te kunnen nemen. Maar ik wacht met het vragen van toestemming daartoe nog een poosje. Eerst moet uiteraard deze oplage van Het Kristal helemaal aan de man gebracht zijn. Voor wie Het Kristal wil aanschaffen: zie dit blog.

Aangestoken door de moderniteit, maakte ik voor dit blog mijn eerste selfie.

 

Reacties

Beste Stan, gefeliciteerd met je eerste selfie. Er is voor lieden van onze generatie wel enige durf voor nodig, lijkt me. Even afzien van het motto 'caute' van BdS geeft ons gezond narcisme een kleine voorsprong op onze valse bescheidenheid.
Ik houd/hield in mijn familie altijd graag een boekje tussen mij en anderen en ik zie in jouw eerste selfie een spiegelbeeldje van mijn gedrag en gedoe in societas.
Ga zo door mijn zoon en ge zult spinazie eten; mag ik me als jonger lid van een stam deze opmerking permitteren... Ik zie uit naar een portret dat voluit zichtbaar is. Oei, dat bedoel ik nu ook weer niet.
Lou Salome schreef ooit over Nietzsche: Alles wat diep is heeft maskers nodig. Niet een masker, maar vele achter elkaar; en wat zou daar dan uiteindelijk achter kunnen zitten ?
Let it be, Stan, dank je wel voor je website/weblogs, Aris Zeilstra