Bernard-Henri Levy's Spinozamix

“Bernard-Henri Levy, onze grote nationale filosoof, deze onwaarschijnlijke mix van Spinoza en Steevy Boulay* en “officieuze minister van Buitenlandse Zaken” weet weer het verschil te maken door briljant te reageren op de Arabische revoluties op Al Jazeera English... schrijft Le Post bij een YouTube-video van zijn optreden voor Al Jazeera. Maar terwijl ze hem een beetje belachelijk maken (zeker met z'n "blowjobs" met de dicators), beseffen ze waarschijnlijk niet hoe inhoudelijk dicht hij bij Spinoza staat met z'n verwijzing naar de 'wet van het volk' die hier speelt.

 

*) Steevy Boulay is een 30-jarige uit Lille afkomstige columnist en tv/toneelacteur, die bekend werd van zijn deelname aan de reality tv-show Big Brother in 2001 die veel in de publiciteit schijnt te komen.

Reacties

Spinoza komt tevens een paar keer - naar mijns inziens op goede wijze - voorbij in de 'schrijverspolemiek' tussen Michel Houellebecq en Bernard-Henri Lévy ('publieke vijanden', Arbeiderspers, 2009). Zeker de verwijzing naar Sarkozy's populisme in de context van Spinoza's passies geeft hoop voor de toekomst.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik "Publieke vijanden", de kunstmatige zogenaamde briefwisseling tussen Houellebecq en Lévy, al snel terzijde heb gelegd. Er worden ook dingen over Spinoza beweerd, maar in een gezwollen intellectualistische stijl, waarin het vooral om publiek gloriëren gaat - aan mij niet besteed, die flauwekul. Zonde van mijn tijd.

Dat ben ik zeker met je eens, het 'publiekelijke glorerende'. Vandaar dat ik ook schrijverspolemiek tussen haakjes heb gezet. Echter, Levy's 'zieleroerselen' en populisme - zowel in politieke en literaire zin - in verhouding tot de multitudo blijven naar mijns inziens een interessant onderwerp in een Spinozistische context. Gelukkig zijn er legio boeken die dit op een meer integere wijze te berde brengen.

Ik zou graag in dit soort reductionistische redeneringen met zieleroerselen geloven ware het niet dat BHL in Egypte is geboren en daarna, na zijn emigratie met zijn ouders naar Brussel en daarna naar Parijs onder pseudoniem van Mahmoud Hussein bij Maspero het boekwerk L'Égypte (2 delen) publiceerde en ook bij Le Seuil het boek Les Arabes au présent en met S. Friedlander en J. Lacouture Arabes et Israéliens, un premier dialogue. Hij behoort dus niet tot de categorie van de flierefluiters.